Tijdens de najaars-ALV van 2025 is Lia Nummerdor gekozen tot nieuw bestuurslid. Lia is geen onbekende binnen de sport en ook niet binnen het SBN-bestuur: van 2005 tot 2015 vervulde zij al eerder een bestuursfunctie. Wat drijft haar om opnieuw deze rol op zich te nemen? In dit interview vertelt ze over haar motivatie en liefde voor de sport.
Soms kom je een sport per toeval tegen en voor je het weet laat die je niet meer los. Zo was het voor Lia met survivalrun. Ze was lid van een hardloopgroep toen een vriendin haar vroeg om een keer mee te doen aan de groepsrun van de survivalrun in Beltrum. Lia: “Eerlijk gezegd had ik geen idee waar ik precies aan begon. Ik dacht vooral: met mijn hardloopachtergrond moet dat vast wel goedkomen. Toch heb ik vooraf een paar keer in de bossen van Harreveld getraind om een beetje feeling te krijgen met de hindernissen. Even oefenen met een voetklem leek me voor de start geen overbodige luxe.”
Tijdens die eerste survivalrun ging er voor Lia een nieuwe wereld open. “Ik weet nog goed dat ik door ijskoud, bevroren water liep. Het duurde bijna een week voordat ik weer gevoel had in al mijn tenen. Voor veel mensen zou dat misschien reden zijn om er nooit meer aan te beginnen, maar bij mij werkte het precies andersom. Ik was meteen verkocht. Dat is het mooie aan survivalrun: als het je eenmaal te pakken heeft, laat het je ook niet meer los.”
Survivalrun-familie
In die periode, zo’n 25 jaar geleden, waren de trainingsmogelijkheden nog beperkt. In Harreveld werd wel getraind, maar dat gebeurde alleen met een jeugdgroep. Daardoor kon Lia daar zelf niet bij aansluiten. “Dus zo kwam het dat mijn kinderen eerder lid waren van een trainingsgroep dan ik”, grapt ze. Toch bleef haar enthousiasme voor de sport groeien. Ze deed af en toe mee aan een survivalrun en bleef betrokken bij het trainen in Harreveld. Toen haar partner daar een trainingsgroep voor volwassenen startte, meldde ze zich dan ook direct aan.
Voor Lia betekent survivalrun inmiddels veel meer dan alleen een sport. “Ik merk het altijd als ik een paar weken op vakantie ben geweest. Dan mis ik niet alleen het trainen, maar zelfs het eelt op mijn handen”, zegt ze met een glimlach. “Dat klinkt misschien gek, maar survivalrun hoort er gewoon bij in mijn leven. Of beter gezegd: in ons leven, want we zijn een echte survivalrun-familie geworden. Al mijn kinderen hebben de sport beoefend en sommigen hangen nog altijd regelmatig in de touwen.”
SBN-bestuurslid
Die betrokkenheid zorgde er ook voor dat ze zich actiever wilde inzetten voor de sport. Daarom trad ze in 2005 toe tot het SBN-bestuur. “Toen ik begon als bestuurslid, zag de survivalrunwereld er nog heel anders uit”, vertelt ze. “Er waren nog geen medewerkers op het bondsbureau, dus alle werkzaamheden werden door het bestuur opgepakt. Van communicatie tot ledenadministratie, eigenlijk kwam alles bij ons terecht. Dat was echt flink aanpoten, ook al was de sport toentertijd natuurlijk nog niet zo groot als nu, met minder leden, trainingsgroepen en wedstrijdorganisaties.”
Tot 2015 was Lia betrokken als bestuurslid van de SBN. In die tien jaar zag ze de sport een flinke groei doormaken. Toen zij afscheid nam, stond de bond op het punt om de eerste betaalde medewerker aan te nemen en waren er verschillende commissies opgericht. “Dat was ook echt nodig, want de groei ging snel. Als vrijwillig bestuur kun je dat op een gegeven moment niet meer alleen dragen.” In haar laatste jaren als bestuurslid vervulde Lia ook de rol van voorzitter. “Dat was oorspronkelijk bedoeld als tijdelijke invulling, maar het duurde toch nog even voordat we een opvolger hadden gevonden. Gelukkig nam daarna Mark Huizinga het stokje over en heeft hij een belangrijke impuls gegeven aan de verdere professionalisering van de sport.”
Terugkeer
Na die intensieve periode besloot Lia een stap terug te doen uit het bestuur. Toch bleef ze nauw verbonden met de sport. Zo stond ze in Harreveld nog altijd twee keer per week op de trainingsbaan. Die blijvende passie voor de sport maakte dat het na verloop van tijd toch weer begon te kriebelen bij Lia om een actievere rol te vervullen. Zeker nu ze met pensioen is en meer ruimte had in haar agenda. Toen vervolgens de vacature voor bestuurslid met het aandachtsgebied HR werd gepubliceerd, was haar interesse dan ook meteen gewekt. Lia: “Dit is precies het vakgebied waarin ik ben opgeleid en waarin ik 35 jaar ervaring heb opgebouwd. Het voelt als een mooie stap voor mij: mijn professionele achtergrond combineren met mijn betrokkenheid bij de sport.”
Wat voor haar extra meespeelde, is dat de rol van het bestuur in de tussentijd duidelijk is veranderd. Waar er vroeger veel praktische en uitvoerende taken bij het bestuur lagen, worden die nu grotendeels opgepakt door het bondsbureau. Daardoor kan het bestuur zich meer richten op beleid en visie. Voor Lia bevestigde dat dit het juiste moment is om terug te keren. “Nu ik meer tijd heb én zie hoe het bestuur zich heeft ontwikkeld, voelt dit als het juiste moment om opnieuw bij te dragen. Juist op HR-gebied kan ik mijn ervaring inzetten en echt van waarde zijn.”
In haar nieuwe rol richt zij zich vooral op het zijn van een sparringpartner voor de directeur op het gebied van HR. Vanuit die rol wil ze actief meedenken, adviseren en bijdragen aan verdere ontwikkeling en professionalisering. Lia besluit: “Ik heb er veel zin in om mijn kennis en ervaring in te zetten en samen verder te bouwen aan onze prachtige sport.”
