De SBN werkt nauw samen met verschillende commissies, die voor een groot deel uit vrijwilligers bestaan met een passie voor de sport en een integraal onderdeel vormen van de organisatie. Maar wat doen deze commissies precies? Elke keer stellen we er één aan je voor. De Parcourscommissie trekt het hele land door om trainingslocaties en wedstrijdparcoursen te keuren. Benieuwd wat daar allemaal bij komt kijken? Commissielid Hans Louwerse vertelt er meer over.
Het was ergens in de jaren ’90 toen Hans op zijn motor langs Veenendaal reed. Opeens zag hij daar mensen door sloten ploeteren. ‘Hoe gaaf is dat!’, dacht hij meteen. Hoewel hij al enige ervaring had met buitensporten, onder andere door mee te doen aan ‘Ede’s Best Race’, een driedaags outdoor-evenement in Ede, had hij nog nooit van survivalrun gehoord. Tot dat ene motortochtje.
Gefascineerd besloot Hans de sport naar zijn eigen woonplaats Ede te halen. In het begin trainde hij één keer per week, waarbij de sportschool deels werd omgebouwd tot survivalrun-trainingslocatie, zowel binnen als buiten. Niet veel later schreef Hans zich in voor zijn eerste survivalrun in Neede. Toevallig vond daar op dat moment het Nederlands kampioenschap plaats, met onder andere Jan Maarse als favoriet. De wedstrijdafstand was 23 kilometer, maar Hans koos – verstandig – voor de recreantenrun, die met ongeveer 11 kilometer een stuk korter was.
Toch was het geen makkie. “Nog voor ik bij de bel was, werd ik ingehaald door Jan. Die liep dus het dubbele van wat ik deed! Dat zegt wel iets over hoe pittig die eerste survivalrun voor mij was en hoe snel Jan was”, lacht Hans. “Maar hoe zwaar het ook was, ik was wel direct onder de indruk van de sport. Je gebruikt echt je hele lichaam. Ik ben niet zo gek op hardlopen, maar bij survivalrun hoef je steeds maar een klein stukje te rennen. Daarna mag je weer vol aan de bak met een hindernis. En die zijn fysiek én mentaal uitdagend. Je wilt koste wat het kost dat bandje houden tot aan de bel… Dat bandje, dat is ook iets psychologisch, hoor.”
Een paar jaar later kwam er in Ede een stuk grond vrij, dé kans om een eigen trainingslocatie op te zetten. Hans greep die kans met beide handen aan. “Dat was in 2000 en daarmee begon het avontuur van Survivalrun Team Ede, nu Tuxis Ede’s Best Run. We zitten nog steeds op diezelfde plek, al is het terrein inmiddels flink uitgebreid met meerdere hindernissen.”
Naast het opzetten van een eigen trainingsgroep, bracht Hans ook de jaarlijkse survivalrun naar Ede. “We organiseren al jarenlang Tuxis Ede’s Best Run, een evenement dat echt is uitgegroeid tot een begrip in de regio. Ik herinner me de eerste editie nog goed: we hadden toen misschien zo’n 200 deelnemers. Het was allemaal nog kleinschalig. En ik weet nog dat Eddy te Woerd langskwam met zijn promo-caravan om ervoor te zorgen dat steeds meer mensen van survivalrun zouden horen. Inmiddels zijn we vele edities verder en is onze survivalrun flink gegroeid in omvang. Dit seizoen hadden we zelfs de eer om het ONK KSR te organiseren. Een officieel Nederlands kampioenschap. Prachtig toch?”
Van knopen tot keuringen
Bij het leiden van een eigen trainingsgroep hoort natuurlijk ook het bouwen en onderhouden van hindernissen. “Toen ik zag dat de SBN een knoopcursus aanbood, dacht ik meteen: dat is iets voor mij. Altijd handig om wat extra kennis van knopen te hebben”, legt Hans uit. “Daarnaast was het destijds zo geregeld dat je bij het volgen van de knoopcursus automatisch lid werd van de Parcourscommissie. En zo ben ik er eigenlijk vanzelf ingerold.”
Dat was in 2015 en sindsdien is Hans actief als commissielid. Maar wat doet hij nou precies als onderdeel van de Parcourscommissie? Hans legt uit: “We zijn verantwoordelijk voor het jaarlijks keuren van alle trainingslocaties én georganiseerde survivalrunwedstrijden in heel Nederland. Dat doen we met zo’n 43 commissieleden. Zelf ben ik meestal vier tot zes keer per jaar onderweg voor een keuring van een trainingslocatie of een wedstrijdparcours.”
Een keuring van een trainingslocatie voer je vaak alleen uit. “Je bezoekt de locatie, bekijkt het terrein in zijn geheel en loopt alle hindernissen na. We controleren of alles veilig en verantwoord is opgebouwd. Daarbij letten we onder andere op de hoogte van de hindernissen, het type knopen dat is gebruikt en het gebruikte materiaal. Omdat het hier om permanente constructies gaat die het hele jaar blijven staan, zijn de aandachtspunten anders dan bij tijdelijke hindernissen voor een eenmalige survivalrun.”
Om een frisse blik te behouden, wordt iedere trainingslocatie elk jaar door een ander commissielid gekeurd. “Dat werkt goed”, zegt Hans, “want zo voorkom je blinde vlekken en blijft de kwaliteit van de keuringen hoog.”
Wedstrijdkalender
Wedstrijdkeuringen vragen een andere aanpak. Afhankelijk van de lengte van de survivalrun, of het nu alleen KSR en recreanten betreft of ook MSR en LSR, voer je de keuring uit met zo’n twee tot vier commissieleden. “Dat doen we meestal de dag voor de survivalrun”, legt Hans uit. “Dan lopen we het volledige parcours langs en beoordelen we elke hindernis één voor één. Als we iets tegenkomen dat niet veilig is, kan de organisatie dat vaak direct aanpassen.”
Volgens Hans is het niveau van bouwen de laatste jaren sterk verbeterd. “Er wordt tegenwoordig echt goed gebouwd. Het zijn vaak maar kleine dingetjes die we eruit halen, een ontbrekend veiligheidsdraadje bijvoorbeeld. Het is dan ook waardevol om met een paar frisse ogen te kijken. Als je zelf bouwt, kun je in een soort tunnelvisie raken. Dat weet ik uit eigen ervaring. Wij komen er dan voor het eerst bij en dan pik je soms net dat ene detail op. Na de keuring wordt er een rapport opgesteld met al onze bevindingen. Dat gaat direct naar de wedstrijdorganisatie, zodat zij ermee aan de slag kunnen. De ochtend van de survivalrun lopen we het parcours nog een laatste keer na om te controleren of alle aandachtspunten zijn opgelost. Als alles in orde is, kan de survivalrun van start.”
“Als het lukt, fiets ik graag mee met de eerste startgroep”, vertelt Hans. “Zo kan ik onderweg checken of alles goed verloopt én of de eerste lopers het parcours goed weten te volgen. Het uitzetten van een parcours is soms best een uitdaging. Bewegwijzering, linten, overgangen tussen hindernissen, daar kan makkelijk iets misgaan. Maar als de eerste lopers de route goed weten te vinden, dan lukt dat de rest meestal ook.”
Afscheid
Voor Hans breekt een nieuwe fase aan. Aan het einde van dit seizoen neemt Hans afscheid als lid van de Parcourscommissie. Na tien jaar inzet vindt hij het een natuurlijk moment om het stokje over te dragen. “Ik keur nog steeds met plezier, maar het is tijd om mijn focus te verleggen.” Hans kijkt met veel voldoening terug op zijn jaren in de commissie. “Ik heb er altijd met ontzettend veel plezier in gezeten. Het was bovendien altijd fijn hoe we werden ontvangen tijdens keuringen. En via de survivalrun heb ik veel leuke mensen leren kennen. Dat is misschien nog wel het mooiste wat deze sport me heeft gebracht.”
Hoewel hij stopt met het commissiewerk, blijft Hans zeker niet stilzitten. Zijn aandacht richt zich nu op iets anders dat hem nauw aan het hart ligt: samen met zijn vrouw zet hij zich in voor Parkinson Boksen en Parkinson FIT. Daarnaast werken ze aan de oprichting van een Parkinson Sport-, Recreatie- en Ontmoetingscentrum. “Ik ben blij dat ik daar nu meer tijd en energie in kan steken.”
En voor wie bang is dat hij helemaal uit beeld verdwijnt binnen de survivalrun: geen zorgen. “De mensen die meedoen aan de survivalrun in Ede zullen me zeker nog regelmatig zien”, verzekert Hans.
Vincent Derks – (beleids)medewerker Parcours & Technische zaken
“Er komt simpelweg een hoop kijken bij het besturen van een trainingsgroep of het organiseren van een survivalrun. Het is menselijk om verstrikt te raken in de waan van de dag. Dat geldt ook voor onze organisaties. Hierdoor kunnen blinde vlekken of tunnelvisie ontstaan.”
“Een bezoek van de Parcourscommissie heeft als doel de veiligheid van de deelnemers te waarborgen, zodat iedereen onze sport op een veilige manier kan beoefenen. De dag vóór een survivalrun wordt het volledige parcours gecontroleerd: hindernissen, bewegwijzering, doorwadingen; alles wordt nagelopen. Zaken die de Parcourscommissie signaleert, worden direct gedeeld met de organisatie, zodat er samen een passende oplossing kan worden bedacht. Op deze manier leveren de dames en heren van de Parcourscommissie een wezenlijke bijdrage aan de veiligheid binnen onze sport.”
Samenwerking
“De samenwerking met de leden van de Parcourscommissie verloopt erg prettig. Ik ben inmiddels alweer een jaar werkzaam op het bondsbureau van de SBN. In dit jaar heb ik mogen ervaren dat de Parcourscommissie in de afgelopen jaren een groot kenniskapitaal heeft opgebouwd. Ik vind het ontzettend gaaf om te zien hoe betrokken en bevlogen de leden van de Parcourscommissie zijn. Hun enthousiasme maakt een keuring niet alleen noodzakelijk, maar ook leuk!”
“Nog altijd zien we dat het aantal wedstrijden en trainingsgroepen onder onze vlag toeneemt. Dit zorgt voor extra druk op de Parcourscommissie. Ik zie het dan ook als mijn taak om de commissieleden te ondersteunen, zodat zij hun aandacht volledig kunnen richten op het keuringswerk zelf.”
“Komend seizoen willen wij vanuit de SBN weer een knoopcursus aanbieden voor aangesloten organisaties en leden. Met de juiste kennis en praktische handvatten hopen wij hen te ondersteunen bij het realiseren van een veilig parcours. Naast deze cursus zal er in het najaar ook weer een opleidingsdag worden georganiseerd voor nieuwe leden van de Parcourscommissie.”
Vincent Derks
Parcourscommissie zoekt versterking
Voor komend seizoen is de Parcourscommissie op zoek naar versterking. Lijkt het jou leuk om survivalrunparcoursen en trainingslocaties te keuren en zo bij te dragen aan de veiligheid van onze sport? Dan zijn wij op zoek naar jou! Heb je interesse? Neem dan contact op met Vincent Derks via vincent.derks@survivalrunbond.nl.
Wil je weten hoe een dagje op stap met de Parcourscommissie eruit ziet? Check dan deze vlog: https://www.youtube.com/watch?v=a-yh39nka04&t=73s.
