Misschien heb je laatst al het artikel over de belasting van lastlopen gelezen. Dat is niet het enige onderzoek dat de afgelopen tijd is uitgevoerd. Er is ook gekeken naar de belasting van survivalruntrainingen en hoe deze op een betrouwbare manier gemeten kunnen worden. In dit artikel gaan we hier dieper op in.
Auteur: Mathijs Kimmel (lid van de SBN commissie Deskundigheidsbevordering)
Allereerst: wat is belasting en waarom wil je het meten?
Kort gezegd is de belasting van een activiteit de prikkel die je tijdens een training of wedstrijd toedient aan je lichaam. Hierbij kun je bijvoorbeeld denken aan het aantal afgelegde loopkilometers of de snelheid; dit wordt de externe belasting genoemd. Daarnaast is het heel nuttig om te meten hoe het lichaam reageert op een training. Het bijhouden van hoe zwaar een training door jou wordt ervaren, is daarom ook een waardevolle toevoeging. Dit wordt de interne belasting genoemd. Je kunt dit meten door de hartslag te monitoren tijdens trainingen en door na elke training de ervaren mate van vermoeidheid, in vaktermen de Rate of Perceived Exertion (RPE), te noteren.
Het bijhouden van de interne belasting heeft meerdere voordelen. Zo kun je jouw trainingen beter afstemmen op je gewenste trainingsdoel. Ga je te hard of moet je juist wat meer aanzetten tijdens een training? Als je jezelf op het moment kunt afremmen, raak je minder snel overbelast en verlaag je het blessurerisico. Daarnaast leer je jezelf beter kennen en kun je analyseren waar jouw sterke en zwakke punten liggen. Zo kun je ontdekken wat jij nodig hebt in je trainingen om nog sneller of soepeler te klimmen!
Beschrijving van het onderzoek
In dit onderzoek is gekeken of er patronen zichtbaar zijn in de belasting van survivalrunners tijdens een reeks van tien survivalruntrainingen, waarbij de deelnemers konden aansluiten volgens hun eigen schema of planning. De belasting is tijdens de trainingen gemeten door de hartslag en GPS-gegevens, zoals afstand en snelheid, vast te leggen. Achteraf is gevraagd naar de RPE. Hiermee zijn dus zowel maten van externe als interne belasting verzameld.
Er zit veel verschil tussen personen in hun hartslagwaarden. Om meer inzicht te geven in die uitkomsten, zijn de gegevens opgedeeld in intensiteitszones: laag, matig en hoog. De grenzen tussen deze zones zijn bepaald op basis van de ademhalingsdrempels, gemeten tijdens een VO₂max-test, één tot twee weken voordat de reeks trainingen begon.
Resultaten van het onderzoek
Voordat ik iets laat zien over de resultaten en wat deze mogelijk kunnen betekenen, wil ik benadrukken dat er, gezien het beperkte tijdsbestek van dit onderzoek, veel meer metingen nodig zijn om hier stevige conclusies over te kunnen trekken. Toch zijn er al interessante patronen zichtbaar, die ik verwacht ook terug te zien wanneer bij meer survivalrunners over een langere periode wordt gemeten.
Allereerst is duidelijk te zien dat er grote verschillen bestaan tussen de deelnemers in hoe zwaar zij trainen. Sommige deelnemers besteden bijna al hun trainingstijd in de lage intensiteitszone, terwijl anderen juist veel tijd doorbrengen in de matige en hoge intensiteitszones (zie afbeelding 1). Er zijn talloze factoren die hier invloed op kunnen hebben, zoals de indeling van trainingsmomenten, verschillen tussen trainingsgroepen, weersomstandigheden of het al dan niet deelnemen aan wedstrijden vlak voor of na de trainingsmomenten. Ik heb in dit onderzoek niet specifiek gekeken naar verschillen tussen trainingsgroepen of naar vergelijkingen tussen de individuele patronen, maar ik verwacht dat dit in een grootschaliger onderzoek beter zichtbaar zal worden.
Daarnaast is, zoals wij natuurlijk wel weten, te zien dat onze sport echt anders is dan een ‘normale’ duursport, zoals hardlopen of wielrennen. Wat reguliere duursporten kenmerkt, is dat de interne belasting (zoals hartslag en RPE) toeneemt naarmate de snelheid ook toeneemt. Bij survivalrun is dat echter niet het geval! Als je kijkt naar de grafiek in afbeelding 2, zie je dat de hoogste hartslagzones juist bij de laagste snelheden voorkomen. Wanneer beweeg je tijdens een survivalrun het langzaamst? Tijdens de hindernissen! Hierdoor kun je dus niet stellen dat een survivalruntraining hetzelfde is als een duurtraining.
Wat kun je ermee als sporter en trainer?
Als sporter is het belangrijk om niet alleen je gevoel bij te houden, maar ook gegevens zoals het aantal afgelegde kilometers, je hartslag en de RPE te meten. Hiermee kun je interessante patronen herkennen, zodat je jouw trainingen kunt bijsturen richting het gewenste trainingsdoel. Het allerbelangrijkste is echter dat je door dit bijsturen overbelasting voorkomt, waardoor je blessurerisico daalt.
Ook voor trainers is dit waardevolle informatie. Zij kunnen zien of trainingen worden uitgevoerd zoals bedoeld en de trainingen waar nodig bijsturen zodat deze beter aansluiten bij de doelen van de survivalrunners.
Vragen of extra leesvoer
Heb je na het lezen nog vragen over het onderzoek? Wil je het onderzoek zelf lezen of wil je even sparren over hoe je dit in je trainingen kunt gebruiken? Stuur dan een mailtje naar kimmelmathijs@gmail.com of een privébericht via Instagram (@mathijs.kimmel)!
