Herbert Luimes was vanaf de allereerste survivalrun in Beltrum al van de partij. Gedurende de jaren was hij een belangrijke schakel in de wedstrijdorganisatie en de trainingsgroep van Gendringen en Dinxperlo en hij maakte ook deel uit van de Parcourscommissie. Het was dan ook meer dan terecht dat hij werd benoemd tot Lid van Verdienste – al kwam deze eer voor Herbert zelf als een complete verrassing. In dit interview deelt hij zijn reis binnen de sport.
Van turnen en volleybal naar triatlon en survivalrun: Herbert Luimes is altijd een bezige bij geweest. Maar toen hij de survivalrunsport ontdekte, was hij meteen verkocht. “Het mooie van survivalrun is dat je niet weet waar je breekpunt ligt. Bij de triatlon weet je bijvoorbeeld precies waar het zwaar wordt, of dat nu tijdens het fietsen of het hardlopen is. Bij survivalrun is dat telkens weer anders. Dat komt door de variatie in hindernissen, maar natuurlijk ook door de grote rol die het weer speelt. Dat maakt het zo’n prachtige en uitdagende sport.”
Zijn eerste kennismaking met de sport was in de jaren ’80 in Beltrum, waar hij zijdelings al betrokken was bij de organisatie. Samen met een paar mannen van de triatlon bracht hij de survivalrun ook naar Gendringen en hielp zo de sport verder op de kaart te zetten. Van Beltrum via Gendringen, Zelhem en Wesepe breidde de survivalrun zich uiteindelijk uit naar het noorden. “De sport van toen is niet te vergelijken met hoe we die nu kennen. Toen waren het lange en zware survivalruns van zo’n 35 kilometer. Op een gegeven moment werd het zelfs een onderlinge wedstrijd welke wedstrijdorganisatie de zwaarste survivalrun kon organiseren. Het parcours en de hindernissen zijn nu wel anders, maar de saamhorigheid die er toen was, de gezelligheid na afloop, die is nog steeds zo kenmerkend voor onze sport.”
Mini-survivalrun
Herbert was ook één van de drijvende krachten die de survivalrun naar Dinxperlo bracht, waar hij betrokken was bij de organisatie van de eerste ‘mini-survivalrun’ in 1995. “We zagen het enthousiasme bij al die jonge survivalrunners, maar op dat moment werd er nog niets voor de jeugd georganiseerd. Ook voor hen wilden we een uitlaatklep bieden en zo kreeg de eerste mini-survivalrun in Dinxperlo vorm.” De mini-survivalrun bood survivalrunners vanaf 10 jaar de kans om op wedstrijdniveau tegen elkaar te strijden. Deze eerste editie in 1995 legde de basis voor de jaarlijkse survivalrun in Dinxperlo, die inmiddels 28 edities kent.
Ruim 25 jaar was Herbert betrokken bij de organisatie van deze survivalrun. “Op een gegeven moment was het tijd om het stokje door te geven. Het mooie was dat er een enthousiaste groep stond te trappelen om dat te doen. Je moet voorkomen dat het een ‘oude mannenclub’ wordt. Soms zijn nieuwe en frisse ideeën nodig om de sport verder te laten groeien. Als ik kijk naar de trainingsgroepen en wedstrijdorganisaties om me heen, zie ik dat ook gebeuren. Het is goed om te zien dat een nieuwe generatie klaarstaat om de sport verder te ontwikkelen.”
Trainingsgroep
Herbert heeft ook een actieve rol gespeeld bij het opzetten van de trainingsgroep. Herbert legt uit: “Het begon in Gendringen, waar we vanuit de wedstrijdorganisatie Stichting Gendringen met een groep van tien mensen aan de slag gingen. In 1997 nam ik het stokje over en begon ik te zoeken naar een geschikte locatie. Dat werd uiteindelijk 5 hectare in het Veenbos.” Wat begon met een bescheiden groep, groeide door de jaren heen uit tot een trainingsgroep van 100 leden. Maar toen er problemen ontstonden met de omgevingsbestemming van het Veenbos, werd het tijd om opnieuw op zoek te gaan naar een nieuwe plek.
In 2007 werd het Veenbos ingeruild voor een stuk wei met een klein bosje aan de Bargerdijk. Herbert geloofde in de mogelijkheden, ging ervoor en het groeide uit tot een indrukwekkend trainingsterrein dat inmiddels onmisbaar is geworden voor de survivalrun in Dinxperlo. Herbert was nauw betrokken bij het opbouwen van deze locatie. Hij steekt graag de handen uit de mouwen en gaat naast het onderhoud van de bestaande liever aan de slag met het creëren van nieuwe hindernissen. “Ik heb het altijd ontzettend leuk gevonden om hindernissen te bouwen, vooral de multifunctionele. Vroeger was ik vaak zelf betrokken bij het fysiek bouwen van de hindernissen, maar later werd ik meer de architect die de hindernissen bedacht, terwijl ik daarna samen met een bouwteam het werk uitvoerde. Deze groep is ook heel belangrijk voor het onderhoud van de hindernissen. Het materiaal waarmee we werken wordt steeds langer en zwaarder. Daar heb je hulp bij nodig.”
Op deze nieuwe locatie bouwde Herbert het buitensportbedrijf Try-Out Sport, Recreatie en Training verder uit. Hier vond ook de trainingsgroep Ropes & Running haar thuis. Inmiddels is de groep uitgegroeid tot 500 survivalrunners, waarvan 150 tot 200 jeugdleden. “We hebben nu een prachtige trainingslocatie waar we hardloop-, bootcamp- en survivalruntrainingen aanbieden. Hoewel ik niet meer direct betrokken ben bij de organisatie van de trainingsgroep, geef ik nog altijd verschillende trainingen. Ik blijf het leuk vinden om mijn kennis over te dragen en te zien hoe iemand beter en sneller wordt.”
Parcourscommissie
Herbert heeft ook in de Parcourscommissie zijn steentje bijgedragen. Al vanaf de jaren ’90 was hij lid van de commissie. “Destijds werd aan wedstrijdorganisaties gevraagd om twee leden beschikbaar te stellen voor de PC. Dat heb ik toen gedaan. Het was een wereld van verschil vergeleken met hoe het nu gaat. Zo hadden we bijvoorbeeld nog abseilen en tokkelbanen, wat tegenwoordig bijna niet meer voorkomt op trainingsterreinen. Door de jaren heen zijn er veel meer regels en voorschriften gekomen om de veiligheid te waarborgen. En dat is natuurlijk alleen maar goed, want veiligheid moet altijd voorop staan. Ook zijn de hindernissen veel technischer geworden. Het is mooi om te zien hoe de sport zich in die jaren heeft ontwikkeld.”
In 2024 besloot Herbert zijn taken voor de Parcourscommissie neer te leggen. Namens de SBN kreeg hij een uitnodiging voor een afscheidsetentje voorafgaand aan de najaars-ALV. “Dat vond ik al erg leuk, maar toen ik ineens tot Lid van Verdienste werd benoemd, was dat natuurlijk helemaal geweldig. Ik was compleet verrast. Het was fantastisch om die waardering te ontvangen.”
Nieuwe plannen
Herbert is dus inmiddels gestopt met de PC en is niet meer actief betrokken bij de wedstrijdorganisatie en de trainingsgroep in Dinxperlo, hoewel hij daar nog wel steeds trainingen geeft. Ook heeft hij dit jaar zijn bedrijf overgedragen aan zijn dochters: “Toen ik begon met Try-Out, had ik meteen de wens dat mijn dochters uiteindelijk het stokje zouden overnemen. Dit jaar was het juiste moment. Natuurlijk ben ik altijd beschikbaar voor advies, maar ik ben ontzettend trots dat de volgende generatie het nu heeft overgenomen.”
Maar wie denkt dat deze bezige bij nu rustig aan gaat doen, heeft het mis. Herbert heeft nog volop plannen: “Ik ben van plan een nieuw bedrijfje op te starten, gericht op abseilen en tokkelbanen. En al doe ik zelf geen survivalruns meer, ik blijf natuurlijk altijd betrokken bij de sport. De passie voor survivalrunnen is er nog steeds en waar ik kan helpen, doe ik dat graag.”
