Wat een verrassing was het voor Bert! Tijdens de najaars-ALV werd Bert Pennings naar voren geroepen. Niet alleen om na meer dan 25 jaar afscheid te nemen als lid van de Parcourscommissie, maar ook om te worden benoemd tot Lid van Verdienste. Een titel die hij meer dan verdient, dankzij zijn jarenlange en onvermoeibare inzet voor niet alleen de SBN, maar ook voor de survivalrun in Udenhout.
Bert leerde de sport kennen in de beginjaren ’90. Het was Kees van Hooft die hem enthousiast maakte en hem meenam in de wereld van de survivalrun. “Ik trainde bij sportschool Feelgood, waarvan Kees de eigenaar was. Hij vroeg me om een keer mee te doen aan een survivalrun-training. Een mooie, uitdagende sport, noemde hij het.” En die eerste kennismaking met survivalrun liet Bert niet meer los.
Want eenmaal begonnen, bleek de sport hem volledig te grijpen. Al ging het in die beginjaren niet vanzelf. “Het duurde zes weken, met twee trainingen per week, voordat ik mijn eerste swing-over kon doen”, kijkt Bert terug. “Ik had weinig conditie, het was echt aanpoten, maar ondanks dat vond ik de sport meteen geweldig. Ik ontdekte spieren waarvan ik niet eens wist dat ik ze had”, zegt hij lachend. “Het mooie aan survivalrun is dat je je hele lichaam gebruikt: geen gewichten of hulpmiddelen, maar puur je eigen lijf. En natuurlijk is het heerlijk om buiten bezig te zijn.”
Udenhout
Van trainen volgde al snel het meedoen aan wedstrijden. “Ik was nooit iemand die in de top meedraaide, maar dat was ook niet mijn doel”, vertelt Bert. “Voor mij draaide het vooral om de mentale en fysieke strijd.” Soms leverde hij zijn bandje al bij hindernis vier of vijf in, omdat de spanning hem soms te veel werd. “Maar daarna liet ik het op de rest van het parcours zeker niet liggen. Ik was echt een dieseltje: het duurde altijd even voordat ik op gang kwam.”
Met een glimlach kijkt hij terug op die tijd. “Op dagen zoals deze, wanneer de regen met bakken uit de lucht komt, kan ik me haast niet voorstellen dat ik dat geploeter in de buitenlucht ooit zó geweldig vond. En toch mis ik het enorm. Door lichamelijke klachten heb ik al bijna tien jaar geen wedstrijd meer gedaan, maar het gevoel en de beleving van meedoen aan een survivalrun mis ik nog steeds.”
Van wedstrijdloper groeide Bert door naar vrijwilliger. Eerst bij de survivalrun in Udenhout, waar hij in verschillende functies binnen de organisatie betrokken was, en later ook bij de SBN. “Begin 2000 was de afspraak dat aangesloten organisaties van de SBN één of twee leden voor de Parcourscommissie moesten aandragen. Zo ben ik betrokken geraakt bij de SBN”, vertelt hij.
Daarnaast was hij vier jaar lang regioambassadeur voor de SBN in regio Zuid. “Survivalrun is met name populair in de Achterhoek en in het noorden en midden van het land”, legt Bert uit. “In het zuiden leeft de sport nog wat minder en zijn er ook minder trainingsgroepen en wedstrijdorganisaties aangesloten, en dat maakte het juist een mooie uitdaging om voor die regio ambassadeur te zijn. Het was soms lastig om de vergaderingen goed gevuld te krijgen. Je wilt graag de signalen uit het veld ophalen om die terug te koppelen, maar helaas bleef de opkomst in regio Zuid, zeker in vergelijking met andere regio’s, wat achter.” Desondanks kijkt Bert met plezier terug op deze rol en vond hij het waardevol om op deze manier bij te dragen aan de sport.
Afscheid
Met een glimlach kijkt Bert terug op zijn jaren bij de Parcourscommissie. “Ik heb het al die jaren met ontzettend veel plezier gedaan en enorm veel mooie momenten meegemaakt”, vertelt hij. Vooral de keuringen in België zijn hem bijgebleven. “Adegem en Brugge, die vergeet ik nooit meer. De Belgen hebben echt een andere insteek dan wij: lang leve de lol, maar ondertussen wél altijd goed gebouwd.”
Die herinneringen voeren hem vooral terug naar de beginjaren van de sport. “Toen was het keuren nog wat eenvoudiger. Minder ingewikkelde constructies, minder regels”, zegt hij. In de loop der jaren groeide de survivalrun echter enorm. “Dat is natuurlijk iets moois, maar met die groei kwamen ook nieuwe regels en voorwaarden, bijvoorbeeld rondom veiligheid en verzekeringen.” Tegelijkertijd veranderde ook de manier van bouwen en verschenen steeds vaker hindernissen met steigerconstructies.
“Ik ben zelf toch meer van de oude stempel”, lacht Bert. “Van de houtje-touwtje-hindernissen.” Na meer dan 25 jaar actieve betrokkenheid besloot hij daarom in 2025 het stokje bij de Parcourscommissie over te dragen. Niet omdat het plezier verdwenen was, integendeel, maar omdat het voor hem een natuurlijk moment voelde om ruimte te maken voor een jongere generatie die met deze ontwikkelingen kan meegroeien.
Pensioen
Survivalrun blijft een onmisbaar onderdeel van Berts leven, ook nu zijn vrijwilligerswerk bij de SBN erop zit. Maar stilzitten? Daar doet hij allerminst aan: sinds 2019 is hij voorzitter van de wedstrijdorganisatie in Udenhout en dat bevalt hem prima. “We hebben daar een sterke organisatie, met een vast team en daarnaast elk jaar weer veel betrokken vrijwilligers die samen de survivalrun mogelijk maken.”
Dat is ook niet zo vreemd, want in Udenhout leeft de sport enorm. Survivalrun is uitgegroeid tot een echte dorpstraditie. Bert is er al vanaf de allereerste editie bij betrokken. “Ik begon als hindernisjury, daarna maakte ik deel uit van het bouwteam en de parcourscommissie, en de laatste jaren vervul ik de rol van voorzitter”, somt hij op. Een ontwikkeling die zijn langdurige betrokkenheid bij de sport mooi weerspiegelt. Voorlopig is Bert dan ook nog niet van plan afscheid te nemen van survivalrun. “Dit doe ik nog even, tot het moment dat ik het stokje kan overdragen”, zegt hij. Met een glimlach voegt hij toe: “Ik ben inmiddels 63 jaar en tot aan de VUT wil ik zeker actief betrokken blijven bij de survivalrun in Udenhout.” Geen verrassing, want survivalrun hoort al bijna vier decennia bij zijn leven.
Lid van Verdienste
En zijn naam zal altijd verbonden blijven aan de SBN, want Bert is benoemd tot Lid van Verdienste. Een verrassing die hij totaal niet zag aankomen. Op 12 december 2025 bezocht hij de najaars-ALV, waar traditiegetrouw afscheid wordt genomen van gestopte vrijwilligers. “Ik had dit helemaal niet op de agenda zien staan, dus ik wist niet eens zeker of er überhaupt afscheid van me zou worden genomen, laat staan dat er zo’n eer op mij te wachten stond.”
Pas tegen het einde van de vergadering werd Bert naar voren geroepen en kreeg hij het nieuws te horen. “Die had ik zeker niet zien aankomen. Ik ben ontzettend trots op deze eer en heel blij met de waardering vanuit de SBN.”
