Dit seizoen stond er geen maat op Peter Rutjes. Hij won niet alleen alle drie de ONK’s in de categorie heren 50+, maar stond ook in het eindklassement van de KSR, MSR en LSR op de hoogste trede. Een unieke prestatie! Natuurlijk wilden we van hem weten hoe hij dit uitzonderlijke seizoen heeft beleefd, welke momenten hem het meest zijn bijgebleven en waar hij zijn motivatie vandaan haalt.
Had Peter vooraf verwacht dat hij zo’n succesvol seizoen zou draaien? Nou, nee, geeft hij eerlijk toe. “Ik wilde wel alle drie de ONK’s doen, en ja… als ik ze loop, moet ik ze van mezelf ook winnen”, zegt hij met een knipoog. “Maar dat ik óók alle klassementen op mijn naam zou schrijven, begon eigenlijk pas in oktober of november te spelen. Ik dacht vooraf dat ik, net als vorig seizoen, alleen voor het MSR-klassement zou gaan. Maar Jelle te Stroet, die ik heel goed ken omdat we jarenlang samen bij Jan in ’t Touw hebben getraind, sprak al jaren over de klassementsprijzen. Ik was daar nooit zo mee bezig, maar hij had toch een zaadje geplant bij mij. Dus ging ik stiekem kijken welke survivalruns ik zou kunnen doen om in aanmerking te komen voor drie keer winst in de eindklassementen.”
En zo ontstond het ambitieuze – en uiteindelijk geslaagde – plan om dit seizoen álle zes de prijzen in de categorie heren 50+ binnen te slepen.
Bandana
Dit succes kwam natuurlijk niet uit de lucht vallen. Peter is al jaren een vaste naam binnen survivalrun. Met zijn kenmerkende bandana herkennen de meeste deelnemers hem in één oogopslag. Toch ontdekte hij de sport pas op 27-jarige leeftijd. “Ja, eigenlijk veel te laat”, zegt hij lachend. “Ik had de sport zó graag in mijn jeugd gedaan, zodat ik de technieken meteen goed had kunnen leren. In het begin liep ik daarom wat achter de feiten aan bij de hindernissen. Gelukkig had ik wel een sterke basis in uithoudingsvermogen en daar haalde ik mijn voordeel uit. Zeker in de beginjaren, toen survivalrun vooral uit lange stukken hardlopen met af en toe een hindernis bestond. Tegenwoordig is het aantal hindernissen enorm toegenomen, maar toen maakte dat het voor mij juist makkelijker om in te stappen.”
Hoewel Peter in zijn leven al veel verschillende sporten had geprobeerd, maakte survivalrun meteen indruk op hem. Buitensport heeft hem altijd getrokken. “Fitness, of opgesloten in een gym zitten, was niets voor mij. Meestal eindigde ik toch op de loopband en dan kun je net zo goed, of zelfs liever nog, buiten hardlopen”, vertelt hij. Voordat hij survivalrun ontdekte, had hij jarenlang gevoetbald, maar pas toen hij survivalrun probeerde, voelde hij dat het echt bij hem paste. “Het was liefde op het eerste gezicht, zeg ik weleens. Survivalrun combineert kracht, behendigheid en uithoudingsvermogen. Het mooiste is dat je buiten bent én dat je altijd de strijd aangaat met de elementen. Dat spreekt me enorm aan.”
Peter combineerde nog een tijdje zaalvoetbal met survivalrun, maar dat bleek geen ideale combinatie. Daarom besloot hij zich volledig op survivalrun te richten en vanaf dat moment kwamen ook de betere resultaten. “Destijds had je alleen nog de middellange en lange afstand. Ik weet nog dat ik voor het eerst de lange afstand liep: dat waren twee dezelfde rondjes. Bij het tweede rondje heb ik toen alle hindernissen overgeslagen, ik kon gewoon niet meer! Dat zette me wel met beide benen op de grond. Maar naarmate ik meer trainde en meer survivalruns liep, merkte ik dat juist die langere afstand mij beter lag. Dat kwam vooral door de hardloopbasis die ik had.”
Topseizoen
Peter is natuurlijk al jaren iemand om in de gaten te houden, een survivalrunner die altijd meestrijdt om de prijzen. Maar dat hij dit zou kunnen, dat had hij niet verwacht. “Toen ik dit plannetje op papier zette, had ik één ontsnapping: Steenbergen. Mocht ik onverhoopt een survivalrun missen, bijvoorbeeld door ziekte of een blessure, dan kon ik altijd nog Steenbergen extra lopen in een bepaalde categorie om genoeg survivalruns te lopen om in aanmerking te komen voor het klassement. Alleen werd Steenbergen afgelast en daar ging mijn back-up”, kan Peter er nu om lachen. “Toen wist ik gewoon: ik moet iedere ingeschreven survivalrun lopen om het voor elkaar te krijgen. Dat bracht wel extra druk met zich mee.”
En er waren ook uitdagingen, survivalruns waar Peter het zwaar had. “Vooral natuurlijk Beltrum. Dat waren zware weersomstandigheden! Als ik nu terugkijk, begrijp ik niet hoe ik die survivalrun heb uitgelopen. Achteraf was het ook helemaal niet slim om te doen, want het heeft het nodige van mijn lichaam gevraagd. Als het volgend seizoen dezelfde omstandigheden zijn, stap ik wellicht wel uit. Maar natuurlijk staat Beltrum wel weer in mijn agenda. En het is volgend seizoen zelfs een ONK, dus daar móet ik bij zijn!”
Warm onthaal
Dit seizoen pakte Peter zijn eerste prijs in Ede, waar hij de KSR bij de heren 50+ op zijn naam schreef. Het volgende ONK vond plaats in Bathmen en dat bleek een flinke kluif. “Ja, die viel me wel zwaar. Uiteindelijk had ik maar twee minuten voorsprong op de nummer twee, wat bij een MSR niet zo veel is. En ik zag behoorlijk op tegen het ONK LSR. De Knipe is altijd een pittige survivalrun. En waar ik in mijn jongere jaren juist uitblonk op de langere afstanden, gaat dat nu, mede door mijn heup, wat moeizamer. Maar uiteindelijk ging De Knipe beter dan verwacht en heb ik het parcours in iets meer dan drie uur afgelegd, en eerlijk gezegd ging ik op het laatst als een speer.”
Peter liep zijn laatste wedstrijd van het seizoen in Zwolle en hij kreeg flink wat support! “Jelle, toch wel de motivator van het plan, en mijn dochter Fem waren er ook om mij aan te moedigen. Fem had zelfs een speciaal t-shirt laten maken met de tekst dat ik op drie afstanden kampioen was geworden. Echt zo leuk! En toen ik daarna thuis kwam, wachtte mijn eigen trainingsgroep, Jan in ’t Touw, mij op. Ze hadden een prachtig spandoek gemaakt en stonden met een man of 25 klaar om mij na de wedstrijd te verrassen. Dat was echt fantastisch!”
Strijd
Met de winst op de ONK’s én de klassementen lijkt het misschien alsof Peter nauwelijks tegenstand kende. Toch ligt dat anders. Het aantal survivalrunners dat bij de heren 50+ een notering in het eindklassement behaalde door het minimaal aantal wedstrijden te lopen, verschilt sterk per afstand: op de LSR waren dat er vier, op de MSR elf en op de KSR 28. En juist dát is volgens Peter het mooie: dat er nog zoveel mannen meedoen in deze 50+-categorieën en samen voor een spannende strijd zorgen. “Ik noem ze liever geen concurrenten, dat klinkt zo wedstrijdgericht. Ik zie ze meer als mede-survivalrunners die elkaar pushen naar een hoger niveau. En die sportieve strijd zorgt bovendien voor mooie contacten.”
En bij iedere afstand ziet Peter andere gezichten bij de start staan. “Op de KSR had ik bijvoorbeeld een mooie strijd met Mark Kerssies, bij de MSR met Timo de Boer en op de LSR met de Belg Peter Vereecke. Uiteindelijk draait het niet alleen om winnen, maar vooral om het samen beter worden en plezier houden in de sport.”
Superfit
Dat Peter op zijn leeftijd nog altijd zo succesvol is in survivalrun, is niet verrassend: hij is veel met sport bezig. “Twee keer per week doe ik thuis wat fitness, bijvoorbeeld met gewichten. Daarnaast train ik twee keer bij Jan in ’t Touw, op de woensdag en zondag. Daar geniet ik nog steeds iedere week van. Het mooie is dat de jongere survivalrunners dan echt als doel hebben om mij bij te benen. Dat werkt heel motiverend, zowel voor hen als voor mij, want ik wil natuurlijk zo lang mogelijk vóór hen blijven. Dat geeft me enorm veel motivatie.”
Daarnaast probeert Peter wekelijks ook een duursport te doen, zoals zwemmen, kanoën of skeeleren. “Bij lange afstanden hardlopen speelt mijn heup op, dus dat zit er niet meer in. Voor het komende seizoen wil ik vooral de skeelers wat vaker pakken. Afgelopen seizoen durfde ik dat niet aan, want als ik zou vallen, bestond de kans dat ik door een blessure een survivalrun zou moeten missen en dat risico wilde ik niet nemen.”
Survivalrun-familie
En natuurlijk staat Peter ook volgend seizoen weer aan de start. Al wordt het waarschijnlijk iets minder ambitieus dan dit seizoen. “Nee, als ik nu kijk, dan richt ik me vooral op het MSR-klassement. En de ONK’s staan natuurlijk ook vetgedrukt in mijn agenda. Maar om opnieuw zeven KSR’s, zeven MSR’s én vier LSR’s te lopen, dat zie ik nu niet zo zitten. Daarbij gaat mijn dochter dit seizoen ook meedraaien op de KSR. Meestal fietste ze met mij mee tijdens de survivalrun, maar misschien doe ik nu juist een keer mee als begeleider in plaats van als deelnemer. Dat lijkt me ook leuk om te doen.”
En juist dát laat zien waar het Peter uiteindelijk om draait: niet alleen om de prestaties, maar ook om het plezier en de mensen om hem heen. “Ik ben heel trots op het survivalrun-sfeertje dat we met z’n allen neerzetten, zeker bij de survivalruns. Het voelt echt als één grote familie. Tijdens de survivalrun is iedereen bloedfanatiek, maar daarna is het altijd gezellig. Ook dát is een reden dat ik zo van deze sport hou.”
