Wandelende blauwe plek mét bandje

Wandelende blauwe plek mét bandje

Wedstrijdverslag Bathmen van Karen Willemsma

Al tijden keek ik er wisselend naar uit èn tegenop; Starten op een lange afstand survivalrun. Als iemand me dit een jaar geleden had gezegd, had ik diegene waarschijnlijk heel hard uitgelachen. Maar zoals dat dan gaat, Beltrum bleek geen koppelversie van de middellange afstand te hebben en dus vond ik mezelf in januari met koppelmaatje terug op het parcours van de lange afstand survivalrun. En in vlaag van overmoed vervolgens ook tussen de inschrijvingen voor de LSR in Bathmen. Normaal gesproken loop ik de korte afstand en de tactiek van de dag was dan ook rustig aan starten en dat volhouden.  

 

Zo gezegd, zo gestart. Alle snelle lopers van de MSR die me al snel achterop kwamen voorgelaten en zelf ontspannen de hindernissen geklommen. Enige verrassing toen er al binnen de eerste kilometers een aantal toch niet de makkelijkste swingovers in zaten, waaronder de steigerplank. Op de route van de 9,5 km kwam ik een paar leuke combi’s tegen en nadat ik vol overtuiging had mis geschoten bij het boogschieten was ik al op de MSR-lus. Tot aan de splitsing met de LSR kregen we voornamelijk combi’s voor de kiezen, waaronder de kabouterlianen en korte touwtjes, en een lange apenhang onderbroken met triangels. De meest lastige hindernis voor mij was echter een swingover. De bouwers hadden een band onder de balk bevestigd, een kort touwtje erdoor gehangen en ‘succes ermee!’ Vervolgens door op de LSR-lus richting het trainingsterrein. Van tevoren bang gemaakt voor de hufter / slappe apenhang; bleek ter plekke dat we de hoogste balk mochten overslaan. Voor de vorm nog een stukje lopen, zodat de armen even wat rust kregen om op het terrein nog twee straten te bedwingen én direct er achteraan de eerste apenhang de Schipbeek over.  

 

Hierna kwam ik terug op de MSR-route met een aantal swingovers, een apenhang met een oneindige lus en enteren kort op elkaar. Bij het enteren ging het dan ook mis en deze hindernis heb ik een aantal keer opnieuw moeten doen, wat veel kracht gekost heeft. Uiteindelijk wel gelukt en door naar de mega-combi, een swingoverlaantje en nog een keer via apenhang de Schipbeek over. Terug bij de Tarzan-zwaai een zeer welkome waterpost en heel voorzichtig de gedachte dat het misschien wel eens zou lukken om met bandje binnen te komen! Nog even grote schrik bij een hindernis waar de MSR en LSR alleen op armkracht omhoog moesten. Na deze verrassing echt op naar de laatste kilometers. Als je zelfs moeite krijgt met de balkjes onderlangs – dan is het beste er wel af. Maar uiteindelijk was daar dan echt de eindhindernis waar ik met heel veel support en watertjes van de al gefinishte mensen doorheen gekomen ben.  

Als wandelende blauwe plek verscheen ik maandag op mijn werk, maar mooi wél met bandje.  Survivalvereniging Bathmen, bedankt voor de prachtige run!