Survivalrun Steenbergen

Survivalrun Steenbergen

Zondagmorgen 28 april ging om 6 uur de wekker. De avond van tevoren al even mijn brood gesmeerd, nog even snel de honden uitgelaten, een kopje thee mee en in de auto om te eten onderweg naar Steenbergen. Ruim een uur voor de wedstrijd kwam ik aan, shirt opgehaald, omgekleed en even een stukje parcours verkend. Met Ydo de Vries nog even het eerste lusje naar het hout hakken gelopen en toen ik op mijn horloge keek had ik al niet zo heel veel tijd meer over. In een iets hogere versnelling naar de start gelopen. Op zaterdag had ik de hele dag veel meters gelopen op het wielerparcours waar zoon Jip moest fietsen, waardoor ik niet al te hoge verwachtingen had…

Voor de start bedacht dat ik het eerste deel best hard wilde gaan lopen, wat ik normaal niet doe. Na de eerste swingover een mooi stammetje uitgezocht en net achter het grote peloton richting hakplaats gelopen. De kop had allemaal mooie stammetjes dus dat zou het verschil wel niet gaan maken. Het tempoverschil viel mee en toen ik bijna klaar was met hakken hoorde ik pas de eerste stammen in de container vallen. Het bleek dat ik als tweede wegging. Bij de eerste combi, lag ik vierde achter Dirk Roovers, Erik Mentink en Niels Wieringa van Survivalruncoaches. Tijdens deze combi klom ik weer naar de 2e plek, waarna ik door mijn mindere looptempo al snel weer vierde lag. Hierna was het een tijdje stuivertje wisselen met Niels. Hij liep sneller, ik klom net wat sneller. Toen hij mij de derde keer inhaalde en zei: “Hey baas, die veteranen klimmen rap!” was mijn run eigenlijk al geslaagd haha. Halverwege de run liep ik nog derde en bij de 3 balken waar we overheen moesten in de vijver kwam ik nog een keer naast hem omdat ik vanaf de eerste balk in de swing-over sprong en hij weer het water in ging. Hierna maakte hij het verschil en heb ik vooral genoten. Mijn looptempo ging wat omlaag, ik kon niet het goede knopje vinden om het tempo te herpakken. De laatste combi’s kwam ik vlot door, tijdens het lopen werd ik nog ingehaald door twee ‘jonkies’. Het laatste stukje was op het tandvlees en toen ik de bel luidde waren m’n armen ook wel zo dik dat ik niet anders kon dan concluderen dat ik me wel maximaal had gegeven. Uiteindelijk bleek ik overall tiende te zijn geworden en was ik tweede van de veteranen categorie. Dik tevreden en op naar Oldenzaal!

Mark Kerssies

Beeld: Maikel Rutten